Η βιωσιμότητα της ποιοτικής δημοσιογραφίας είναι το ίδιο σημαντική για τη δημοκρατία όσο η διασφάλιση του δικαιώματος ψήφου των πολιτών λέει στην Καθημερινή ο Αμερικάνος καθηγητής και ερευνητής Ρόμπερτ Πίκαρντ σε μια εξίσωση που δεν μοιάζει αυτονόητη για την εποχή μας.

Ο 68χρονος θεωρείται από τους γκουρού των media economics έχοντας συγγράψει πάνω από 30 βιβλία για την οικονομία και τα επιχειρηματικά μοντέλα των μέσων ενημέρωσης και είναι ιδρυτής του World Media Economics Conference που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2012.
Η ψηφιακή αγορά δεν είναι πολύ φιλική για τις επιχειρήσεις που στηρίζονται στις διαφημίσεις σημειώνει ο Πικαρντ προσθέτοντας ότι τα 2/3 των διαφημιστικών εσόδων πηγαίνουν σε 2 εταιρίες και στις περισσότερες χώρες περίπου το 90% της διαφημιστικής πίτας κατευθύνεται σε 4 ή 5 εταιρίες.
Αυτό δυσκολεύει την επιβίωση μικρότερων εταιριών και τα πράγματα γίνονται δύσκολα για τους ψηφιακούς ενημερωτικούς οργανισμούς και για όσους προσφέρουν δωρεάν το περιεχόμενο τους.
Για πολλούς λόγους είναι χειρότερο να είσαι αποκλειστικά ψηφιακό μέσο και να ψάχνεις έσοδα.
Το χαμηλό κόστος είναι πλεονέκτημα, αλλά η ποιοτική δημοσιογραφία είναι ακριβή.

Διαφημιστικά έσοδα

Για τον κ. Πίκαρντ ένα μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν σήμερα τα ΜΜΕ ξεκίνησε τις δεκαετίες του 80 και του 90 με τη γιγάντωση των μιντιακών επιχειρήσεων ως αποτέλεσμα των αυξημένων διαφημιστικών εσόδων. Είναι δύσκολο για τα στελέχη  στα μίντια και τους δημοσιογράφους να αποδεχτούν ότι πρέπει να γίνουν πιο ευέλικτες εταιρίες, όπως ήταν για το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα.
Το Facebook και το Google δεν είναι πραγματικά το πρόβλημα αλλά το επιδεινώνουν.
Το βασικό είναι ότι ο αριθμός και το είδος των μέσων αυξήθηκαν δραματικά στα τέλη του 20ου αιώνα, το κοινό διασπάστηκε και η διαφήμιση έγινε λιγότερο αποτελεσματική.
Το Διαδίκτυο έκανε αυτή την τάση ακόμα χειρότερη σημειώνει ο κ. Πίκαρντ. Ο ίδιος πιστεύει ότι οι ενημερωτικοί οργανισμοί πρέπει να επικεντρωθούν στην παραγωγή ποιοτικής δημοσιογραφίας.
Πρέπει να αφήσουν τις ειδήσεις για την ψυχαγωγία, τη μόδα, τα σπορ, όλες τις μη ειδησεογραφικές πληροφορίες σε άλλους και να επικεντρωθούν οι δημοσιογράφοι τους σε θέματα κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμού που ανήκουν στον βασικό κορμό της ποιοτικής δημοσιογραφίας.

Για το μεγάλο θέμα των fake news και τη χρήση νέων τεχνολογιών που παράγουν ακόμα και βίντεο με ψευδείς δηλώσεις πολιτικών (τα λεγόμενα deepfake news) όπως έγινε πρόσφατα με τον τέως πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, ο Ρόμπερτ Πίκαρντ τονίζει με ψυχραιμία ότι η διαστρέβλωση των ειδήσεων και η παραπληροφόρηση είναι ζητήματα που πάντα απασχολούσαν τα μέσα ενημέρωσης.
Υπάρχει όμως και η ευθύνη του χρήστη, όπως λέγεται στη γλώσσα του διαδικτύου ο σύγχρονος αναγνώστης ή θεατής μιας (ψευδούς) είδησης. Ίσως πάρει περισσότερο χρόνο για τις επιχειρήσεις και τις κυβερνήσεις για να τα εντοπίσουν (τα fake news) στα ψηφιακά μέσα. Το πιο σημαντικό είναι να αναπτυχθεί  το λεγόμενο media literacy, η εκπαίδευση στα μέσα, των χρηστών του Διαδικτύου και των κοινωνικών δικτύων, ώστε να γίνουν πιο κριτικοί και να τα ανιχνεύουν οι ίδιοι.
Ο επιφανής πανεπιστημιακός και επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Reuters για τη μελέτη της δημοσιογραφίας αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του τμήματος δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης σε μια κίνηση ακαδημαϊκής εξωστρέφειας.

Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής

Διαβάστε επίσης στην ΜτΧ: «Είμαι αυτοκαταστροφικό άτομο, γι’αυτό έγινα ηθοποιός». Η Ντίνα Κώνστα, που δε γνώρισε ποτέ τον πατέρα της, ήθελε να γίνει δημοσιογράφος αλλά την κέρδισε η υποκριτική.

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here