Η αγάπη των Γερμανών για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό έχει βαθιές ρίζες στον χρόνο. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, οι αρχαίες τραγωδίες αποτελούσαν σύνηθες αντικείμενο μελέτης, αλλά και φιλοσοφικών συζητήσεων μεταξύ διαφορετικών διανοητικών ρευμάτων.

Ωστόσο, έξω από τα όρια των Πανεπιστημίων και των ακαδημαϊκών κύκλων, πόσο ελκυστικό μπορεί να είναι το έργο του Αισχύλου ή του Σοφοκλή για τον ευρώ κοινό της Γερμανίας, που τα τελευταία χρόνια διαβάζει για την Ελλάδα κυρίως σε δημοσιεύματα του Spiegel;Τόσο, ώστε να δικαιολογεί το ανέβασμα θεατρικών παραστάσεων εμπνευσμένων από κλασικές τραγωδίες σε μικρές και σε μεγάλες γερμανικές σκηνές την τρέχουσα σεζόν, υποστηρίζει πρόσφατο δημοσίευμα των New York Times.

Στο Residenztheater του Μονάχου, ο πρωτοπόρος σκηνοθέτης Ulrich Easche επιμελείται μια παραγωγή της «Ηλέκτρας» εν μέρει βασισμένη στην ελάχιστα παιγμένη «διασκευή» που παρουσίασε το 1903 ο Αυστριακός συγγραφέας και ποιητής Ούγκο φον Χόφμανσταλ.

Μολονότι η παράσταση έχει λάβει αντιφατικές κριτικές (σύμφωνα με τη Suddeutche Zeitung δίνει «απλοϊκές απαντήσεις» σε μεγάλα ερωτήματα) τα εντυπωσιακά σκηνικά που παραπέμπουν στο εσωτερικό μιας τεράστιας μηχανής, με τους ηθοποιούς να υποδύονται τα γρανάζια, καθώς και η εκρηκτική μουσική συνθέτουν μια αν μη τι άλλο ιδιαίτερη εκδοχή του αρχαίου μύθου.

Την ίδια ώρα, οι θεατρόφιλοι της Στουτγκάρδης έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη πολυσυζητημένη «Ορέστεια» του Βρετανού σκηνοθέτη Robert Icke, προσαρμοσμένη για πρώτη φορά στη γερμανική γλώσσα.

Η τραγική ιστορία του οίκου των Ατρείδων ζωντανεύει με φόντο ένα μινιμαλιστικό, μοντέρνο σκηνικό συνοδεία ηλεκτρονικής μουσικής, εντούτοις ο σκηνοθέτης έχει εν πολλοίς παραμείνει πιστός στο κείμενο του Αισχύλου, αφαιρώντας μόνον τις αναφορές στο θεϊκό στοιχείο (η θυσία της Ιφιγένειας, για παράδειγμα, αναπαρίσταται ως προκατάληψη).

Δείτε στιγμιότυπο από την «Ορέστεια» όταν είχε ανέβει σε βρετανική σκηνή:

Η αρχική, διάρκειας τεσσάρων ωρών, λονδρέζικη παραγωγή είχε χαρακτηριστεί από τον Guardian «Αισχύλος για τη σύγχρονη εποχή». Με την «Αντιγόνη» όπως τη φαντάστηκε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ στο πρώτο του μεταπολεμικό θεατρικό έργο, καταπιάνεται το Berliner Ensemble, το θέατρο που ίδρυσε ο συγγραφέας το 1949.

Τα εισιτήρια για τις παρατάσεις που ολοκληρώνονται στις αρχές του Απριλίου, έχουν σχεδόν εξαντληθεί, καθώς Βερολινέζοι και τουρίστες συρρέουν να παρακολουθήσουν τους νεαρούς ηθοποιούς που οι περισσότεροι είναι κάτω των 30 ετών.
Φυσικά, η Αντιγόνη του Μπρεχτ είναι πιο «εύπεπτη» εκδοχή του κλασικού έργου, προσφέρει όμως μια αφορμή να εξοικειωθεί με την τραγωδία ένα κοινό που ίσως να μην επισκεφθεί ποτέ αρχαίο θέατρο.

Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής

Διαβάστε επίσης στην ΜτΧ: Γιατί ο Αισχύλος που πολέμησε ηρωικά στη μάχη του Μαραθώνα δεν την αναφέρει ποτέ; Η θλίψη για τον θάνατο του αδελφού του και η πικρία για την ήττα από τον Σιμωνίδη

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here