Ένα λεπτό πριν από τα μεσάνυχτα της 17ης Δεκεμβρίου έκλεισε ο διακόπτης της Χαλυβουργικής λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών του ύψους των 31,8 εκατομμυρίων ευρώ στη ΔΕΗ και σήμανε το οριστικό κλείσιμο της ιστορικής βιομηχανίας μετά από 93 χρόνια λειτουργίας.

Την Δευτέρα στις 23.59 ο ΑΔΜΗΕ έκοψε το ρεύμα στη βιομηχανία μετά από εντολή της ΔΕΗ. Στη Χαλυβουργική είχε δοθεί νέα παράταση για την ρύθμιση των οφειλών της χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Η Χαλυβουργική ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος οφειλέτης στη ΔΕΗ μετά από την βιομηχανή ΛΑΡΚΟ, τα χρέη της οποίας στον ηλεκτρικό πάροχο φτάνουν τα 300 εκατομμύρια ευρώ.

Φωτογραφία από το λιμένα του εργοστασίου όπου γινόταν η φόρτωση και η εκφόρτωση υλικών. Οικονομικός Ταχυδρόμος 28 Νοεμβρίου 1968

Η παραγωγική δραστηριότητα της είχε σταματήσει από το 2015. Η οικονομική κρίση, αλλά και η ενδοοικογενειακή διαμάχη ανάμεσα στον πατέρα και τους γιους Αγγελόπουλου οδήγησε στην παρακμή της Χαλυβουργικής.
Τα τελευταία χρόνια δούλευαν εναλλάξ περίπου 170 εργαζόμενοι για τη συντήρηση του εργοστασίου.
Για χρόνια η Χαλυβουργική αποτελούσε έναν από τους μεγαλύτερους εργοδότες με περισσότερους από 2.500 εργαζόμενους στις «καλές» εποχές. Χρόνο με τον χρόνο οι πωλήσεις της μειώθηκαν. Από τους 2,5 εκατομμύρια τόνους έπεσε στους 300 χιλιάδες του 2011, ενώ μέχρι το 2016 είχε φτάσει στους 9.608 τόνους.
Το 2015 τα δάνεια της βιομηχανίας ανέβηκαν στα 408 εκατομμύρια. Όμως, η παραγωγή είχε σταματήσει, με αποτέλεσμα τα δάνεια να μην μπορούν να αποπληρωθούν. Το τελευταίο διάστημα λειτουργούσε μόνο μια εγκατάσταση παραγωγής υγροποιημένων αερίων άλλης εταιρίας που φιλοξενούνταν στις εγκαταστάσεις της.

Μηχανήματα στο εσωτερικό του εργοστασίου Οικονομικός Ταχυδρόμος 1969

Σε πρόσφατη συνέντευξη του στην Καθημερινή, ο πατέρας Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος είχε δηλώσει ότι οι μισθοί του Δεκεμβρίου και του Ιανουαρίου και το δώρο των Χριστουγέννων θα ήταν τα τελευταία έξοδα τους σχετικά με την Χαλυβουργική. Τόνισε πως ο μοναδικός λόγος που η Χαλυβουργική δεν είχε κλείσει τόσα χρόνια, ήταν οι εργαζόμενοί της. Ανέφερε ότι η Χαλυβουργική θα μπορούσε να αξιοποιηθεί με άλλον τρόπο, αλλά όχι για την χαλυβουργία, έναν κλάδο που έχει «πεθάνει».
«Ο λόγος είναι ότι δεν χτίζονται σπίτια. Για να λειτουργήσει η χαλυβουργία πρέπει να αρχίσουν πάλι να χτίζονται σπίτια και να γίνονται μεγάλα έργα. Αυτό δεν προβλέπεται να συμβεί στα επόμενα χρόνια».

Φωτογραφία από τη συμπλήρωση νέων εγκαταστάσεων στο εργοστάσιο της Ελευσίνας. Εφημερίδα Οικονομικός Ταχυδρόμος 17 Οκτωβρίου 1968

Όσον αφορά την ενδοοικογενειακή διαμάχη για τα περιουσιακά στοιχεία που έχει όδηγήσει πατέρα και υιούς στα δικαστήρια, ο Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος είπε «Αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα για αυτή την εξέλιξη. Μη νομίσετε ότι δεν είχα φροντίσει για τη διαδοχή. Τα είχα τακτοποιήσει όλα και είχα μεριμνήσει για όλους».

 

«Αλλά η ζωή τα φέρνει αλλιώς, και τα παιδιά μου έκαναν πράγματα που δεν έπρεπε να γίνουν. Είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο, και είναι σωστό, ότι σε μία οικογένεια η πρώτη γενιά δημιουργεί, η δεύτερη συντηρεί και η τρίτη τα χάνει» τόνισε ο Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος.

Η ιστορία της Χαλυβουργικής 
Πίνακας του μηχανικού Βασιλείου Αναστασίου στον Οικονομικό ταχυδρόμο, 1 Δεκεμβρίου 1977

Η «Χαλυβουργική» της οικογένειας Θεόδωρου Αγγελόπουλου συνδέθηκε στενά με την εθνική μεταπολεμική προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας.
Η ιστορία της οικογένειας Αγγελόπουλου στον τομέα ξεκινάει από το 1925 όταν ο Θεόδωρος Α. Αγγελόπουλος με τους γιους του Δημήτρη, Παναγιώτη και Γιάννη άρχισαν να κάνουν εμπόριο ειδών σιδήρου.
Το 1932 ίδρυσαν μια βιομηχανία καρφιών, η οποία εξελίχθηκε σε μικρό χαλυβουργείο επί της οδού Πειραιώς στην Αθήνα το 1938. Οι δραστηριότητες της εταιρίας διακόπηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το 1953 η εταιρεία έθεσε σε λειτουργία ηλεκτρικών κλιβάνων στην Ελευσίνα, που σύντομα μεταβλήθηκαν σε πλήρως καθετοποιημένη σιδηρουργία–χαλυβουργία. Η Ελλάδα πλέον είχε δική της παραγωγή σε χάλυβα για όλα τα μικρά και μεγάλα έργα.
Το 1958, η «Χαλυβουργική» απέκτησε κλίβανο Siemens-Martin, και το 1963 έθεσε σε λειτουργία την πρώτη υψικάμινο στον ελλαδικό χώρο.
Το 1975, η εταιρεία έθεσε σε λειτουργία και δεύτερη υψικάμινο ανεβάζοντας έτσι την παραγωγική της δυναμικότητα σε 2,5 εκατ. τόνους χάλυβα ετησίως.
Η Χαλυβουργική αποτελούσε έναν από τους σημαντικότερους εργοδότες στην Ελλάδα. Έκανε τεράστιες εξαγωγές.

Παραγγελίες δυομιση εκατομμυρίων δολαρίων από την γερμανική εταιρία Κρουπ. Εφημερίδα Οικονομικός Ταχυδρόμος, 8 Μαΐου 1969

Έκτοτε όμως η εταιρεία άρχισε να φθίνει και το 1981 διέκοψε την λειτουργία των υψικαμίνων.
Συνέχισε ωστόσο την παραγωγή πλατέων και επιμηκών προϊόντων με ανάτηξη παλαιοσιδήρων σε καμίνους ηλεκτρικού τόξου.
Η εταιρεία συνέχισε να παράγει επιμήκη προϊόντα στην Ελευσίνα, σε σύγχρονες εγκαταστάσεις δυναμικότητας 500.000 τόνων, υπό την διεύθυνση του Κωνσταντίνου Π. Αγγελόπουλου και των γιων του.
Μέχρι που χτυπήθηκε ανεπανόρθωτα από την κρίση, η οποία την οδήγησε να βάλει λουκέτο και να μπει και αυτή στη λίστα με τις πάλαι ποτέ ελληνικές βιομηχανίες.

Διαβάστε επίσης στην ΜτΧ: Το χαμένο όνειρο made in Greece. Το θρυλικό εργοστάσιο της Δραπετσώνας και η εγκατάλειψη της ελληνικής βιομηχανίας μέσα από φωτογραφίες και βίντεο drone

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here