Ο Ντίνος Ηλίοπουλος αγωνίστηκε για να κερδίσει την καρδιά της υπηρέτριας του. Ήταν η τρίτη κόρη του Ορέστη Μακρή στην ταινία η  Θεία από το Σικάγο, που την «ψάρευαν» γαμπροί στη πλαζ.  Στην πραγματικότητα ήταν η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου και στην καριέρα της πήρε μικρούς και μεγάλους ρόλους στον κινηματογράφο. 
Ξεχώρισε τον γείτονα της Βέγγο για την απλότητα και την καλοσύνη του και τον Ντίνο Ηλιόπουλο για τους τρόπους και τη φινέτσα του.
Γεννήθηκε το 1935 στο Νέο Φάληρο. Το σπίτι της ήταν πολύ κοντά στο σπίτι του Θανάση Βέγγου.
Ο πατέρας της Μαργαρίτας παρατηρώντας την απόλυτη φτώχεια του Βέγγου, πέρασε μέσα από τα δένδρα που χώριζαν τα σπίτια τους ένα καλώδιο και του έδωσε ρεύμα.
Μέσω του Θανάση Βέγγου η Μαργαρίτα γνωρίστηκε με τον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο.
Για τη γνωριμία της με τον Βέγγο και τον Κούνδουρο είπε:
«Ήμουν 5 χρονών όταν γνωριστήκαμε. Εκείνος ήταν 9 χρόνια μεγαλύτερός μου. Μέναμε δίπλα στο Νέο Φάληρο.
Ζούσε με την οικογένειά του σε μια καμαρούλα. Οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν μεγάλες. Ο πατέρας του ήταν αριστερός, τον είχαν διώξει από την δουλειά και δεν είχαν ούτε καν ηλεκτρικό. Ο πατέρας μου πέρασε ένα καλώδιο μέσα από τα δέντρα και τους έδωσε φως.
Ο Θανάσης δεν το ξέχασε ποτέ αυτό. Στη γειτονιά βοηθούσε τους πάντες. Έβλεπε κάποιον να κρατά κάτι βαρύ και αμέσως πήγαινε για να τον ξελαφρώσει.
Όταν τον έστειλαν στην Μακρόνησο, πηγαίναμε με τη μητέρα μου και κάναμε παρέα στους γονείς του.
Εκεί γνώρισε τον Κούνδουρο και όταν επέστρεψε μου τον έφερε στο σπίτι. Έτσι βγήκα στο σινεμά.
Στην «Μαγική πόλη» και στον «Δράκο» τις πρώτες ταινίες που συμμετείχε και ο Θανάσης.
Την εποχή του «Δράκου» γνώρισε και την Ασημινούλα. Δεν ξανακοίταξε άλλη γυναίκα. Μείνανε όλοι μαζί σε εκείνο το σπιτάκι στο Νέο Φάληρο. Εγώ κι ο Κούνδουρος του στρώσαμε το νυφικό του κρεβάτι».
«Σαν την φινέτσα του Ηλιόπουλου δεν έχει κανείς»
Ο «Δράκος» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου υπήρξε βασική πρωταγωνίστρια στο πλευρό του Ηλιόπουλου, τραγουδάει «Πως το λεν τον ποταμό» και το «Ο ήλιος έσβησε».
Με τον Ντίνο Ηλιόπουλο συνεργάστηκαν για πρώτη φορά το 1954, στην ταινία Χαρούμενο Ξεκίνημα και την αμέσως επόμενη χρονιά στο «Τζο ο Τρομερός.
Η συνεργασία τους εξελίχθηκε σε φιλία. Πηγαίναν μαζί σε καλλιτεχνικά στέκια και για φαγητό σε ταβέρνες του κέντρου. Η αίσθηση που της άφησε ήταν «πόσο όμορφα συνόδευε μία γυναίκα».
Απολάμβαναν μαζί φαγητό και χορό στην «Αθηναία», τη «Φέμινα» και την «Αρζεντίνα». Μοιράστηκαν μάμπο, σάλσα και τουίστ και όπως έχει δηλώσει σε συνέντευξή της, ξεβιδώνονταν στον χορό.