Η αλόγιστη χρήση ναρκωτικών από το Τρίτο Ράιχ ήταν κοινό μυστικό στη ναζιστική Γερμανία της δεκαετίας του ’30 και του ’40. Μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χίτλερ είχε πειραματιστεί με κάθε γνωστή παραισθησιογόνα ουσία και σύμφωνα με το γιατρό του, μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν πλήρως εξαρτημένος.

Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Συνθήκη των Βερσαλλιών, η Γερμανία είχε χάσει τις αποικιακές κτήσεις της. Σε αντίθεση, λοιπόν, με χώρες όπως η Γαλλία και η Αγγλία, δεν μπορούσε να παράγει φυσικά διεγερτικά όπως ο καφές, το τσάι, η βανίλια και το πιπέρι. Έτσι, έπρεπε να περάσει στην παραγωγή υποκατάστατων προϊόντων που θα συνέβαλαν εξίσου στην καθημερινή τόνωση των γερμανών πολιτών.

Τα ναρκωτικά ήταν η λύση. Άλλωστε, από τον 19ο αιώνα η χώρα διέθετε την ισχυρότερη χημική βιομηχανία στον κόσμο. Η ποιότητα των φαρμάκων που παρήγαγε ήταν ασύγκριτη και μέσω των εξαγωγών της, προμήθευε όλα τα ανεπτυγμένα κράτη της περιόδου εκείνης. Επομένως, τα μέσα και η τεχνογνωσία υπήρχαν.

Έτσι, από τη δεκαετία του ’20 τα ναρκωτικά άρχισαν να γίνονται ευρέως διαθέσιμα στον λαό και σταδιακά να εξαπλώνονται.
Το 1926 η Γερμανία βρισκόταν στην κορυφή των χωρών που παρήγαγαν μορφίνη. Ενδεικτικά, σε μια πενταετία παράχθηκαν 91 τόνοι μορφίνης και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στις εξαγωγές ηρωίνης. Παράλληλα, οι γερμανικές επιχειρήσεις Merck, Boehringer και Knoll έλεγχαν το 80% της παγκόσμιας αγοράς κοκαΐνης.

Έως την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, η νόμιμη διακίνηση ουσιών είχε ξεπεράσει κάθε όριο σε ολόκληρη την επικράτεια της Γερμανίας, αλλά ιδίως στο Βερολίνο. Όταν ήρθε ο Φύρερ στα πράγματα, τα ναρκωτικά απαγορεύτηκαν. Η αιτιολόγηση ήταν ότι με αυτά μπορούσε κανείς να βιώσει κι άλλους φανταστικούς κόσμους εκτός από τον εθνικοσοσιαλιστικό. «Πειρασμοί» άλλου είδους δεν είχαν θέση σε ένα σύστημα που ο μόνος επιτρεπτός πειρασμός ήταν ο ηγέτης.

Στα ανώτερα κλιμάκια του Τρίτου Ράιχ η διακίνηση και η ασύστολη χρήση αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την απαγόρευση. Wikipedia

Ωστόσο, η απαγόρευση αυτή ίσχυσε μόνο για τον απλό κόσμο και στην πραγματικότητα δεν εφαρμόστηκε. Στα ανώτερα κλιμάκια του Τρίτου Ράιχ η διακίνηση και η ασύστολη χρήση αυξήθηκε κατακόρυφα. Ο Αδόλφος Χίτλερ, με τη σύμπραξη του προσωπικού του γιατρού, είχε εθιστεί σε όλων των ειδών τις ενέσιμες ουσίες. Και όταν βρισκόταν υπό την επήρειά τους, δυσκολευόταν να το κρύψει.
Στις ομιλίες του, η υπερδιέγερση ήταν συμβατή με την εκρηκτική και ιδιάζουσα προσωπικότητά του. Επομένως, δεν γινόταν αντιληπτή, ούτε έκανε εντύπωση σε όσους τον παρακολουθούσαν.
Αντιθέτως, οι σπάνιες στιγμές της καθημερινότητάς του που έχουν καταγραφεί από τον φακό της κάμερας προδίδουν πιο ξεκάθαρα την εξαρτημένη φύση του. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα είναι από τους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργανώθηκαν στο Βερολίνο το 1936.
Ο Χίτλερ βρίσκεται στις κερκίδες και παρακολουθεί τα αγωνίσματα. Κάποια στιγμή, η κάμερα τον συλλαμβάνει να κάνει σπασμωδικές κινήσεις μπρος πίσω. Μάλιστα, η σκηνή επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, σε διαφορετικές φάσεις της ημέρας κι από άλλες γωνίες λήψης. Παράλληλα, φαίνεται να τρίβει νευρικά το πόδι του, να ξύνει το κεφάλι του και γενικά να απασχολεί τα χέρια του με μηχανικές κινήσεις.
Πολλοί εικάζουν ότι είναι μία από τις στιγμές που ο Φύρερ βρισκόταν σε υπερδιέγερση. Άλλωστε είναι η εποχή που έπαιρνε διάφορα κοκτέιλ.

Δείτε το ιστορικό βίντεο:

Διαβάστε στη «ΜτΧ»: Τι ναρκωτικές ουσίες χορηγούσε στον Χίτλερ ο προσωπικός γιατρός του. Γερμανός ερευνητής μιλάει στη «Μηχανή του Χρόνου» για τον μυστηριώδη Μορέλ και τις ενέσεις του (βίντεο)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here