Του Στέφανου Μίλεση
Ο Πλούταρχος στο έργο του «Βίοι Παράλληλοι, Νικίας» γράφει για έναν κουρέα του Πειραιά, ο οποίος κατέληξε να βασανίζεται στον τροχό λες και ήταν ο υπεύθυνος της συμφοράς που αυτός πρώτος έτυχε να αναγγείλει.

Οι κάτοικοι του Πειραιά, ως λιμάνι της Αθήνας, είχαν την τύχη ή την ατυχία κατά περίπτωση, να πληροφορούνται πρώτοι τις διάφορες ειδήσεις που έφταναν με τα πλοία. Τα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου βρισκόταν σε εξέλιξη η Σικελική εκστρατεία (415 – 413 π.Χ.) η οποία ήταν ζωτικής σημασίας για την έκβαση της πολεμικής σύρραξης. Η εκστρατεία έληξε με μια καταστροφική ήττα των Αθηναίων που πίστεψαν ότι όλα θα τελείωναν, ωστόσο ο πόλεμος συνεχίστηκε για εννιά χρόνια ακόμα.

Βασανίστηκε σε τροχό και εξαρθρώθηκαν τα οστά του

Ωστόσο, η άφιξη της είδησης της ήττας έφτασε στην Αθήνα με παράξενο τρόπο. Κάποιος ταξιδιώτης από τη Σικελία έφτασε με εμπορικό πλοίο στον Πειραιά και πήγε σε ένα από τα κουρεία του εμπορικού λιμανιού για να κουρευτεί. Όπως ακριβώς γίνεται μέχρι και σήμερα, ο κουρέας του έπιασε τη συζήτηση, καθώς τα κουρεία όπως και η αγορά, ήταν μέρη που οι ειδήσεις κυκλοφορούσαν. Πάνω στη συζήτηση ο ταξιδιώτης και έχοντας λανθασμένα την εντύπωση ότι οι Αθηναίοι είχαν ήδη πληροφορηθεί περί των εξελίξεων στη Σικελία, άρχισε να περιγράφει στον Πειραιώτη κουρέα τα γεγονότα σαν να ήταν ήδη γνωστά. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι τα νέα δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμα στην Αθήνα και ότι αυτός ήταν ο πρώτος μαντατοφόρος. Ο κουρέας μαθαίνοντας αυτή την τόσο σοβαρή είδηση αμέσως έκλεισε το κουρείο του και σχεδόν τρέχοντας ανέβηκε στην Αθήνα να ειδοποιήσει την Εκκλησία του Δήμου για όσα είχε μάθει. Αντί να τον επαινέσουν που αμέσως έτρεξε από τον Πειραιά να τους πληροφορήσει, ζήτησαν να τους πει ποιος ήταν εκείνος που διέδωσε τη φήμη μιας τόσο μεγάλης συμφοράς.

Ο κουρέας βασανίστηκε επειδή δεν μπόρεσε να τεκμηριώσει τις πληροφορίες του

Φυσικά ο κουρέας πάνω στην αγωνία του να μεταδώσει τα νέα, δεν είχε σκεφτεί να μάθει περισσότερα για τον ταξιδιώτη από τη Σικελία. Ούτε τον άνθρωπο γνώριζε, ούτε πλέον μπορούσε να μάθει κάτι περισσότερο για αυτόν. Έτσι αδυνατούσε να απαντήσει στο ερώτημα που του έθεταν. Τότε οι Αθηναίοι του Δήμου εξοργίστηκαν μαζί του, αμφισβητώντας την αλήθεια των ειδήσεων, πιστεύοντας ότι απλώς επρόκειτο για κάποιον διασπορέα ψευδών ειδήσεων, που σκοπό είχε να κάμψει το ηθικό των κατοίκων της πόλεως.

Εξοργισμένοι οι δημοτικοί άρχοντες διέταξαν το βασανισμό του άτυχου κουρέα στον τροχό.

Ενώ ο δυστυχισμένος κουρέας βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη να βασανίζεται πάνω στον τροχό όπου του εξαρθρώνονταν τα οστά, έφτασαν και από άλλους αγγελιαφόρους οι ειδήσεις της εκστρατείας. Τότε οι άρχοντες που άδικα είχαν παραγγείλει το βασανισμό του κουρέα αντί να τον ελευθερώσουν ή έστω να κοιτάξουν να επανορθώσουν τη ζημιά που του προξένησαν, τον παράτησαν πάνω στο τροχό κι έτρεξαν πανικόβλητοι να μάθουν περισσότερα. Άλλοι έτρεξαν αμέσως στα σπίτια τους για να θρηνήσουν με τους οικείους τους, καθώς γνώριζαν τα δεινά που θα έφερνε στην πόλη η ήττα της Σικελικής εκστρατείας. Ο κουρέας από τον Πειραιά έμεινε για ώρες δεμένος και ξεχασμένος πάνω στον τροχό, από τον οποίο ελευθερώθηκε, άγνωστο με ποιο τρόπο, ώρες αργότερα.

Εκείνο το καλοκαίρι του 413 π.Χ. η ήττα στη Σικελία δεν έφερε και το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, ο οποίος τερματίστηκε εννιά χρόνια αργότερα, τον Μάρτιο του 404 π.Χ. Είχε προηγηθεί η ήττα των Αθηναίων στους Αιγός Ποταμούς τον Σεπτέμβριο του 405 π.Χ.).

Πηγή: Πειραιόραμα

Διαβάστε επίσης στη «ΜτΧ»: Οι έμποροι που πούλαγαν βδέλλες στο δρόμο. Τα περιζήτητα σκουλήκια για τα οποία έγινε ειδικός νόμος που περιόριζε τις εξαγωγές. Γιατί «έπιναν» το αίμα του κόσμου 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here