Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 είχε καθιερωθεί ως έθιμο η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού να συγκεντρώνεται στην εξέδρα του Νέου Φαλήρου, προκειμένου να επιθεωρεί τον στόλο που απλωνόταν έξω από τον φαληρικό όρμο. 

Ανάμεσα στην ηγεσία καλούνταν ως προσκεκλημένοι και ήρωες των Βαλκανικών Πολέμων του 1912 – 13. Μέσα από αυτές τις προσκλήσεις απέκτησε ο Νικόλαος Βότσης τη συνήθεια να κατεβαίνει στη δύση της ζωής του στο Νέο Φάληρο και από τη φαληρική εξέδρα να αγναντεύει το πέλαγος.

Μετά τον Παύλο Κουντουριώτη, ο Βότσης ήταν πιο ξακουστός ήρωας του Βαλκανικού Πολέμου, ο οποίος τίμησε κι αυτός την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ύδρα. Στις 18 Οκτωβρίου 1912 στις δέκα το βράδυ, ως υποπλοίαρχος Κυβερνήτης του Τορπιλοβόλου 11, πλέοντας με σβηστά τα φώτα πορείας, αφού πέρασε τα αβαθή του Αξιού, εισήλθε κρυφά στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ήταν μια πράξη αυτοκτονίας, καθώς το λιμάνι φυλασσόταν από τα κανόνια του Καραμπουρνού και από νάρκες. Αψηφώντας τον κίνδυνο, που ήταν τεράστιος, πέρασε πάνω από τα ναρκοθετημένα νερά και εξαπολύοντας τρεις τορπίλες, πέτυχε να βυθίσει το τουρκικό θωρηκτό «Φετίχ Μπουλέντ» (Φετχί Μπουλέν). Έκτοτε το όνομά του έγινε θρύλος.
«Ετορπιλίσαμεν επιτυχώς τουρκικόν θωρηκτόν». Ο παράτολμος Νίκος Βότσης που ανατίναξε το Φετχί Μπουλέ, πέθανε μόνος και πικραμένος στη Γαλλία (βίντεο)… Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/etorpilisamen-epitichos-is-limena-thessalonikis-tourkikon-thorikton-pliroma-ke-plion-imon-avlavi-o-paratolmos-ipopliarchos-nikos-votsis-pou-anatinaxe-to-fetchi-boule-pethane-monos-ke-pik/
Κάθε φορά που κατέβαινε στο Φάληρο σε κάποιο από τα κοσμοπολίτικα σαλόνια των ξενοδοχείων, οι θαμώνες σηκώνονταν από τα τραπέζια προς ένδειξη σεβασμού, ενώ οι σερβιτόροι, έτρεχαν αμέσως να τον σερβίρουν. Παρά τα χρόνια που είχαν περάσει, η φήμη του εξακολουθούσε να είναι μεγάλη.
Όμως, ο Βότσης ήταν από τη φύση του σεμνός και δεν ήθελε τέτοιες τιμές. Έτσι αποτραβιόταν σε μια γωνία ώστε να μην πολυφαίνεται. Ένας κοντινός του φίλος ο πειραιολάτρης Σπύρος Μελάς, θέλησε να τιμήσει τον Βότση και γι’ αυτό τον αποκάλεσε κάποτε Πιπίνο (Υδραίος πυρπολητής). Η κίνηση του αυτού του προκάλεσε ταραχή
– «Τι περισσότερο έκανε ο Πιπίνος από εσένα;» είπε ο Μελάς τον Βότση. «Και ο Πιπίνος εισήλθε στο λιμάνι της Χίου κι έβαλε φωτιά στην τουρκική ναυαρχίδα».
Τότε ο Βότσης απάντησε:
– «Ο Πιπίνος πήγε στη Χίο με ένα σαπιοκάραβο, να κάψει μια ναυαρχίδα με μόνο όπλο του τον ηρωισμό του και με μόνο μέσο διαφυγής μια «σκαμπαβία» (βάρκα). Εγώ πήγα στη Θεσσαλονίκη με ένα μικρό, αλλά σύγχρονο πολεμικό πλοίο, οπλισμένο με το τρομερό όπλο της τορπίλας. Επιπλέον είχα μηχανή που μου έδινε ταχύτητα μιλίων για να φύγω».
Τα μυστικά των καπετάνιων

Ο Βότσης ακόμη και στον φίλο του τον Σπύρο Μελά, δεν επέτρεπε τέτοια σύγκριση. Ο Βότσης ποτέ δεν ξέχασε τους δύο ανθρώπους που τον βοήθησαν να πετύχει το ανδραγάθημά του. Αυτοί ήταν οι καπεταναίοι καϊκτσήδες. Μιχάλης Κουφός και Νικόλαος Βλαχόπουλος. Αυτοί του είχαν δείξει τα κατατόπια της εισόδου στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Η πρώρα του ένδοξου Τορπιλοβόλου 11. Από τη δεξιά τορπιλοσωλήνα έφυγε η θανάσιμη τορπίλη που έπληξε το τουρκικό θωρηκτό

Ο καπετάν Μιχάλης από το Λιτόχωρο δούλευε πάνω στο μικρό τρεχαντήρι του, την «Παρασκευούλα», όταν είδε μέσα στο σκοτάδι ένα μικρό πλοίο να τον πλησιάζει. Ήταν το τορπιλοβόλο 11 από την γέφυρα του οποίου ο Βότσης ζήτησε τη βοήθεια του έμπειρου καϊκτσή. Ο Καπετάν Μιχάλης αμέσως ανταποκρίθηκε στο αίτημα του Έλληνα Κυβερνήτη και τον ακολούθησε. Επιβιβαζόμενος στο μικρό τορπιλοβόλο, ζήτησε από τον Βότση να κάνουν μια στάση στο Λιτόχωρο για να πάρουν μαζί τους και τον Καπετάν Νικόλαο Βλαχόπουλο, ο οποίος γνώριζε όλα τα «μονοπάτια» του λιμανιού. Έτσι κι έγινε. Έπιασαν στην ακρογιαλιά του Αγίου Θεόδωρου και χωρίς πολλά λόγια επιβιβάστηκε κι εκείνος. Και αφού χάρη στη βοήθεια των δύο έμπειρων καϊκτσήδων εισήλθαν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, αντίκρισαν μπροστά τους τη μαύρη φιγούρα του τουρκικού θωρηκτού.

– «Αυτό είναι;» ρώτησε ο Βότσης
– «Όπως με βλέπεις και σε βλέπω Καπετάνιο», είπε ο Καπετάν Μιχάλης.

Σε όλο το καράβι ψίθυρος δεν ακουγότανε. Πλησίασαν στα εκατό σαράντα μέτρα. Το «Φετίχ Μπουλέντ» ήταν γυρισμένο προς το Λευκό Πύργο, σε θέση που ευνοούσε τις βολές του ελληνικού τορπιλοβόλου. Η τορπίλη έφυγε. Κάποιος ναύτης είπε πως σταμάτησε στον δρόμο. Τότε ο Βότσης φώναξε στον τιμονιέρη να κάνει όλο αριστερά. Το καράβι γύρισε στο άλλο πλευρό και η δεύτερη τορπίλη έφυγε. Έριξαν και μια τρίτη που υπήρχε πάνω στο κατάστρωμα. Πριν όμως αυτή πέσει στο νερό το θωρηκτό είχε ανατιναχθεί. Αμέσως ο Βότσης έστρεψε το σκάφος και άρχισε την έξοδο από το λιμάνι.

«Πιο σιγά Καπετάνιο» φώναξε ο Καπετάν Μιχάλης στον Βότση. «Οι τσιμινιέρες σου βγάζουν φωτιές και θα προδοθούμε!». Βγήκαν όπως εισήλθαν με τους προβολείς να ψάχνουν το σκάφος εισβολέα.

Όταν όλα έληξαν, οι δύο Καπεταναίοι τιμήθηκαν με μπρούτζινο παράσημο και 500 δραχμές. Μετά πέρασαν στην αφάνεια της ιστορίας.
Το τορπιλοβόλο έγινε υδροφόρα
Το τορπιλοβόλο 11 παροπλίσθηκε αφού προσέφερε τις υπηρεσίες του στους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1918 βρήκε το ηρωικό σκαρί σκουριασμένο, αραγμένο στις προβλήτες του Ναυστάθμου. Στο τέλος κρίθηκε ότι έπιανε και χώρο άδικα και πωλήθηκε για παλιοσίδερα.
Την ίδια χρονιά ένας Πειραιώτης έμπορος το μετέβαλε σε υδροφόρο. Έτσι η μοίρα ήθελε για δεύτερη φορά το σκαρί να επισκέπτεται μετασκευή σε πειραϊκό εργοστάσιο. Την πρώτη μετασκευή την είχε υποστεί στα ναυπηγεία του «Μακ Ντούαλ και Βαρβούρ» το 1905 όταν προστέθηκε δεύτερος λέβητας.
Τη δεύτερη μετασκευή την υπέστη το 1918, για να μετατραπεί σε υδροφόρα στο ναυπηγείο του «Βασιλειάδη» αυτή την φορά.

Έτσι κατάφερε να μεταφέρει νερό από τον Πόρο, με το οποίο τροφοδοτούσε τους διανομείς στην Ακτή Ξαβερίου, που με τη δική τους σειρά, μοίραζαν το νερό στις ανηφοριές της Καλλίπολης και στον Άγιο Βασίλειο. Το αλλοτινό ταχύπλοο μεταβλήθηκε σε μια αργοκίνητη φορτηγίδα που εκτελώντας νωχελικά τη διαδρομή Πόρο – Πειραιά, μετέφερε νερό στους διψασμένους Πειραιώτες.

Σύμφωνα με πληροφορίες της ΜτΧ το κατάρτι της τουρκικής ναυαρχίδας  «Φετίχ Μπουλέντ» κόπηκε και έγινε ιστός για την ελληνική σημαία στην κορυφή του Λευκού Πύργου. Ο συμβολισμός ήταν έντονος για δεκαετίες μέχρι που σάπισε και έγινε και αυτό παλιοσίδερα…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here